Cookies στο
Grand Magazine

To Grand Magazine χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Για να συνεχίστε να χρησιμοποιείτε το site, παρακαλούμε επιτρέψτε τα cookies, αλλιώς μπορείτε να ανατρέξετε σε οδηγίες του browser σας για το πως θα τα αποκλείσετε.
Επιτρέπω τα Cookies
CinemaΑ΄Προβολή με τον Τάσο Ντερτιλή

The Goldfinch – η Καρδερίνα
Κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου best seller από τον ευαίσθητο σκηνοθέτη του Brooklyn

Παραγωγή: ΗΠΑ – 2019 

Διάρκεια: 149 λεπτά 

Είδος: Δράμα 

Βαθμολογία: * * * 

Σκηνοθεσία: John Crowley 

Πρωταγωνιστούν: Oakes Fegley, Ansel Elgort, Nicole Kidman, Jeffrey Wright, Luke Wilson, Sarah Paulson, Willa Fitzgerald, Aneurin Barnard, Finn Wolfhard, Ashleigh Cummings, Aimee Laurence, Robert Joy, Boyd Gaines.  

Η τελευταία φορά που ο 13χρονος Θίο Ντέκερ είδε τη μητέρα του, εκείνη απομακρυνόταν σε μία από τις αίθουσες του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης. Δευτερόλεπτα μετά, μία βόμβα τρομοκρατικής επίθεσης εκρήγνυται, καταστρέφοντας ανεκτίμητα έργα τέχνης και την ίδια τη ζωή του Θίο. Τα χρόνια που θα έρθουν θα είναι δύσκολα για τον Θίο: ανάδοχη οικογένεια, προβληματικές σχέσεις, περιπέτειες εφηβείας. Υπάρχει όμως ένα πολύτιμο αντικείμενο στο οποίο ο Θίο παραμένει αγκιστρωμένος, ένας πίνακας ανεκτίμητης αξίας που αποτελεί τη μόνη σύνδεση με τη μητέρα που έχασε εκείνη τη φριχτή μέρα: Η Καρδερίνα.

Η Καρδερίνα, το βραβευμένο με Πούλιτζερ ογκώδες μυθιστόρημα που έγραψε το 2013 η Αμερικανίδα Ντόνα Ταρτ, έγινε best seller, παγκόσμιο φαινόμενο και σημείο λογοτεχνικής αναφοράς αποκτώντας αναρίθμητους φίλους αλλά και φανατικούς εχθρούς ανά την υφήλιο. Οι μεν το ανύψωσαν σε ιερό δισκοπότηρο της σύγχρονης λογοτεχνίας οι δε το απέρριψαν ως φθηνό και ευπώλητο σκουπίδι. Εφόσον όμως οι πρώτοι υπήρξαν διαχρονικά πολυπληθέστεροι, η Καρδερίνα πέρασε μέσα σε λίγα χρόνια στη σφαίρα του ανέγγιχτου. Και ιδού ο Ιρλανδός σκηνοθέτης του Brooklyn, o αξιοσέβαστος κύριος Κρόουλι τολμά να οπτικοποιήσει το ιερό και όσιο σε σενάριο του Πίτερ Στρον. Χαμός! Η αμερικάνικη κριτική στην πλειοψηφία της πέφτει να τους φάει και το κοινό, εθισμένο στο τοματόμετρο, απέχει εκκωφαντικά. Αποτέλεσμα, ένα από τα χειρότερα ανοίγματα στο αμερικάνικο box office για ταινία που απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και μια οικονομική καταστροφή για τα στούντιο. Του άξιζε όμως η σταύρωση; Κατηγορηματικά όχι!

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε για πολλοστή φορά ότι άλλο είναι ο λόγος ενός βιβλίου και άλλο οι εικόνες μιας ταινίας. Μπορεί και τα δύο να διαπραγματευθούν την ίδια ιστορία αλλά από εντελώς διαφορετικό καλλιτεχνικό μετερίζι και με εντελώς διαφορετικές προθέσεις και αποτελέσματα. Η ταινία του Κρόουλι δημιουργεί, μέσα από μια νωχελική αφήγηση-συρραφή σπαραγμάτων μιας ζωής διαλυμένης, ένα εντυπωσιακό κοινωνικό φρέσκο με τον Θίο στο επίκεντρο, πηγαινοερχόμενη από τα εφηβικά στα ενήλικα χρόνια του ήρωα και προσθέτοντας κάθε φορά και κάποια παραπάνω πληροφορία που διευρύνει το κάδρο της αντίληψης του θεατή ως προς τους χαρακτήρες και τα κίνητρά τους. Ο διάσημος πίνακας του Φαμπρίτσιους που στην πραγματικότητα σώθηκε σαν από θαύμα από μια έκρηξη που στοίχισε τη ζωή του καλλιτέχνη, υποβάλλεται ξανά σε μια φανταστική έκρηξη, τρομοκρατική αυτή τη φορά, που στερεί τη ζωή από την μεγάλη θαυμάστρια του πίνακα και μητέρα του Θίο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε παραλλαγή και η Καρδερίνα έρχεται να παίξει για τον Θίο το ρόλο της μαντλέν και του τσαγιού του Προυστ καθώς ο άτυχος νεαρός αναζητά το δικό του χαμένο χρόνο, προσκολλημένος στον πίνακα σαν να αποζητά μια επιστροφή στην ασφάλεια της μήτρας. Η ιστορία του, μια πορεία λύτρωσης πλούσια και συναρπαστική, θα γεμίσει δυόμιση ώρες ιμπρεσιονιστικού κινηματογραφικού χρόνου και θα δώσει την ευκαιρία στο θεατή να θαυμάσει ερμηνείες ολκής από τη Νικόλ Κίντμαν και την Σάρα Πόλσον (που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν αυτόματα οσκαρικές), μια εξαιρετική σκηνογραφική διεύθυνση, προσεγμένα κοστούμια και κυρίως την ατμοσφαιρική φωτογραφία του μέγιστου Ρότζερ Ντίκινς. Όχι ότι οι 4 νεαροί που υποδύονται τον Θίο και τον αλλόκοτο Ουκρανό κολλητό του σε διαφορετικές ηλικίες υπολείπονται αλλά δεν μπορείς να μη θαυμάσεις την ερμηνευτική δεινότητα της Κίντμαν που εδώ εκφράζεται με μινιμαλισμό και με ένα μεγαλοπρεπές upper east side λουκ το οποίο αναδεικνύει άριστα με τη λιγνή φιγούρα της.  

Η εμπορική αποτυχία της ταινίας δυστυχώς είναι και μια ήττα της κινηματογραφικής αφήγησης αφού ήδη έχει ανοίξει η συζήτηση στις ΗΠΑ αν αξίζει τον κόπο τα ενήλικα θεάματα σαν αυτό να προσαρμόζονται στο κινηματογραφικό δίωρο ή να απλώνονται στην ευκολία μιας μίνι σειράς που θα παρακολουθήσει κανείς από τον καναπέ του στις όλο και αυξανόμενες πλατφόρμες. Αφήνοντας τις αίθουσες έρμαιο των παιδικών και κόμικ θεαμάτων…

Διανομή: Tanweer 

Στις αίθουσες από 19.09.19 

 

Βαθμολογήστε:
Βαθμολογία: NAN/5